"DİL..."

            Her yerde o var. Evde, okulda, işyerinde, teknolojik gelişmelerde, evrenin bilinmeyen köşelerinde, güneş sisteminde, gezegenlerde, uzak yıldızlarda, denizlerde, dağlarda, bozkırlarda, ovalarda, tüm doğada. Savaşta, barışta, sözleşme masasında, iyi günde, kötü günde, gerçeklerde, yalanlarda, aldatmacalarda, şeytanca planlarda. Soyutta, somutta, yaratıcılıkta, kısır döngülerde, ikilemlerde, bütün kavramlarda. Mutluluklarda, özgürlükte, onurlu yaşamda, kölelikte, düşlerde, gerçek yaşamda, anlaşmada, anlaşmamada, uyumda, uyumsuzluklarda, uzlaşmada. Ozanların, yazarların kaleminin ucunda, kara sevide (sevdada), sevgide, nefrette, kinde, Hindistan'da, Çin'de. Kötü kullanıldığında insanlığın yüz karası, iyi kullanıldığında insanlığın baş tacı. O her zaman yanımızda, bizimle, o her an içimizde. Kişiler arasındaki iletişimde, etkileşimde, toplumsal duyarlılıklarda bir çığlık ağızlarda, düşüncenin toprağı, erdemin başı dil. Düşüncelerimizi biçimlendiren, insanlığımızın ince ayrımlarını oluşturan sonsuz imgeler evreni, büyülü varlık dil. Dünyaya açılan penceremiz, ufkumuzu genişleten, bizlere insan olduğumuzu anımsatan, diğer canlılarla aramızdaki tek ayırıcı özellik, insan olarak işlevimizin biricik ögesi, vazgeçemeyeceğimiz tek anlaşma aracımız dil. İnsanlığımızın kanıtı ve kalıtıdır dil.

            Dile verilen önem, insanlığa verilen önemle özdeştir. Sağlıklı bireylerin yetişmesinde, sağlıklı toplumların, ulusların ve köklü bir kültürün oluşmasında, korunmasında ve gelecek kuşaklara aktarılmasında tek işlevsel araçtır dil.

22 Mayıs 1997, 9:30, ODTÜ
11. Dilbilim Kurultayı Açış Konuşmasından Alıntı
Prof. Dr. Sabri KOÇ, Yabancı Diller Eğitimi Bölüm Başkanı
ODTÜ, Eğitim Fakültesi, Ankara